Διαβάσαμε τον Άνδρα με τον κόκκινο μανδύα, και ταξιδέψαμε στη Belle Époque, την… «Όμορφη Εποχή».

Έτσι ονομάστηκε η περίοδος της ευρωπαϊκής ιστορίας που διήρκεσε από το 1871 έως την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1914 και χαρακτηρίστηκε για το αισιόδοξο πνεύμα που κυριάρχησε.

Εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια της Τρίτης Γαλλικής Δημοκρατίας και της Μεγάλης Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Η ονομασία «Μπελ Eπόκ» δόθηκε εκ των υστέρων, όταν θεωρήθηκε ως «χρυσή εποχή» σε αντίθεση με τη φρίκη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. H ειρήνη επικράτησε μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων της Ευρώπης, οι νέες τεχνολογίες βελτίωναν τη ζωή και η εμπορική τέχνη προσάρμοζε το αναγεννησιακό στυλ και το στυλ του 18ου αιώνα με τις σύγχρονες μορφές της.

Ο βραβευμένος συγγραφέας Julian Barnes έγραψε το βιβλίο αυτό με αφορμή τον πίνακα «Dr.Pozzi at home», του John Singer Sargent. Εκεί απεικονίζεται ένας άντρας, όμορφος, ντυμένος με έναν κατακκόκκινο μανδύα, με υπέροχα και όμορφα δάχτυλα που θα μπορούσε να είναι πιανίστας, αλλά είναι χειρουργός-γυναικολόγος. Ένας γυναικολόγος, ετεροφυλόφιλος σε σύγκριση με τους δύο “φίλους” του, στον οποίο όλες οι γυναίκες χρωστάνε πολλά, γιατί μελέτησε τον Λίστερ, κι έφερε στη Γαλλία την αντισηψία, κάνοντας τη γυναικολογία επιστήμη.

Ο γυναικολόγος-χειρουργός και γερουσιαστής Σαμιέλ Ζαν Πότσι, ένας κοινός θνητός ταπεινής καταγωγής που μαζί με τους πρίγκιπα Εντμόν ντε Πολινιάκ και κόμη Ρομπέρ ντε Μοντεσκιού (οι οποίοι προέρχονταν από παλιές αριστοκρατικές οικογένειες), κατάφερε να μπει σε όλα τα κοσμικά σαλόνια εκείνης της εποχής.
Ομοφυλοφιλία, σεξ ,έρωτας, χρήμα, πάθη, εκβιασμός και βία είναι τα στοιχεία που επικρατούν μέσα στους κοσμικούς κύκλους ,σημαντικά ονόματα, εξέχουσες προσωπικότητες, καλλιτέχνες, συγγραφείς, πολιτικοί, αριστοκράτες, μοιραίες γυναίκες, εστέτ που αποτελούν τον κοινωνικό κύκλο του Πότσι.

“Έγραψα αυτό το βιβλίο έναν περίπου χρόνο πριν από την παραπλανημένη, μαζοχιστική αποχώρηση της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το απόφθεγμα του δρα Πότσι ερχόταν συχνά στον νου μου… Οι Άγγλοι (και όχι οι Βρετανοί) συχνά υπερηφανεύονται υπερβολικά αυτάρεσκα πως είναι νησιώτες, πως δεν έχουν καμιά περιέργεια για «τον άλλον» προτιμώντας το εύκολο αστείο και την ανώφελη συκοφαντία… Είμαι γιος δασκάλων ξένων γλωσσών… το να καταλαβαίνεις μια ξένη γλώσσα σημαίνει ότι καταλαβαίνεις εκείνους που τη μιλάνε, και επιπλέον, ότι κατανοείς τον τρόπο που αυτοί βλέπουν και κατανοούν τη χώρα σου. Είναι μια διαδικασία που απελευθερώνει τη φαντασία. Έτσι τώρα καταλαβαίνουμε λιγότερο τους άλλους, ενώ εκείνοι συνεχίζουν να μας καταλαβαίνουν καλύτερα. Άλλο ένα άθλιο στοιχείο αυτοαπομόνωσης.” Θα σημειώσει ο Barnes στο τέλος του ιδιαίτερα απολαυστικού βιβλίου του.

Related Posts

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *